گشت و گذاري در نروژ – قسمت پنجم

حدود نيم ساعت طول كشيد تا به چادرمون رسيديم. شام رو كه كه يك نوع برنج روسي (اسمش رو هميشه فراموش مي كنم:دي) به همراه تن ماهي بود خورديم و هر كس به كيسه خواب‌اش رفت. اون دو تا چادر رو براي خواب انتخاب كرده بودند و من هواي آزاد رو ترجيح دادم. البته چون هوا باروني شده بود به بالكن يكي از كلبه‌هاي كمپ رفتم تا خيس نشم. براي در امان بودن از هجوم پشه هاي نروژي هم كه حسابي اذيت ي‌كنند صورتم رو با لباس پوشوندم. اما به هر حال خواب لذت بخشي بود و متوجه نشدم كي صبح شد!

روز ششم – 20 خرداد – قله ي مولدن

يكي از زيبايي‌هاي اصلي مناطق كوهستاني نروژ، فيورد يا همون آبدره‌هاش هستند كه اگه بشه از بالا ديدشون چشم‌نوازتر هم مي‌شن. يكي از استراتژيك‌ترين نقاطي كه از بالا مي‌شه سوگنه‌فيورد رو ديد قله‌ي 1116 متري مولدن هست كه به چند تا از شاخه‌هاي سوگنه‌فيورد اشراف داره. براي رسيدن به مولدن بايستي از يخچال نيگاردزبرين به دهستان گوپنه بر مي‌گشتيم. طبق معمول هيچ‌هايكينگ رو به اتوبوس‌سواري ترجيح داديم. يكي از كارمنداي شركت توريستي مستقر در يخچال براي خريد كردن تا دو تا روستا پايين‌تر مي‌رفت. ما هم سوار شديم و بعد از 10 دقيقه پياده شديم. بلافاصله ماشين ديگه‌اي كه ون بود نگه داشت و سوارش شديم. راننده يكي از اهالي روستا بود كه لباس كشاورزي‌اش تن‌اش بود. گفت دارم بچه‌هامو براي چك‌آپ دندون پزشكي به مركز درماني گوپنه مي‌برم. هر 6 ماه يك بار اين كار رو انجام مي‌داد! ما سه تا دهن‌امون وا مونده بود! آخه توي مينسك (پايتخت بلاروس) و تهران دكتر مهندساش هم دو سالي يك بار بچه‌هاشونو چك‌آپ دندون پزشكي نمي‌برن و اين كه يه كشاورز نروژي اين كارو مي‌كنه متعجب‌امون كرده بود! اما به هر حال وقتي نروژ از لحاظ كيفيت زندگي بالاتر از باقي كشورهاست بايد در جز جز زندگي مردم‌ مشهود باشه. جالب بود كه هر كدوم از راننده ها مليت‌هامون رو مي‌پرسيدن ايراني بودن براشون جذاب‌تر از بلاروسي بودن بود و محور كل بحث ايران مي‌شد. البته نقش محمود خان رو در اين رابطه اصلا نبايد دست كم گرفت! اما به هر حال آقاي راننده در مورد زيبايي‌هاي ايران هم پرسيد و اين كه دوست داره بياد اما نمي‌دونه آيا سفر رفتن در ايران امن و راحت هست يا نه، يا اين كه آيا مي‌شه تهران ماشين كرايه كرد و شيراز به دفتر شركت تحويل داد يا نه و ازين جور سوالا! حالا واقعا چنين آژانس‌هايي كه توي اكثر شهرهاي ايران شعبه داشته باشن وجود دارن؟ من كه مي‌گفتم بي اطلاعم اما اگه چنين چيزي هست بگيد كه من اطلاعات درست به مردم بدم:دي

بعد از حدود يه ربع به گوپنه رسيديم. پياده رفتن تا پاي مولدن زمان‌بر بود و كنار جاده هم جايي براي عابر پياده نبود. بنابراين دوباره هيچ‌هايك كرديم تا به ابتداي جاده‌اي كه به سمت قله مي‌رفت رسيديم و پياده شديم. خوشبختانه از همون ابتدا مثل ساير مسيرهاي كوهپيمايي نروژ تابلوهاي راهنما كه مسير رو به خوبي مشخص كرده بودند وجود داشت. بعد از حدود يك ساعت به جايي رسيديم كه از جاده‌ي خاكي روستايي جدا مي‌شد و مسير پاكوب به سمت قله شروع مي‌شد. كمي كه بالاتر رفتيم جايي كه براي شب‌ماني مناسب بود و آب هم در دسترس بود انتخاب كرديم و چادر رو برپا كرديم. چشم انداز خيلي زيبايي به روستاهاي اطراف داشت.

 

ناهار رو خورديم و وسايل رو داخل چادر گذاشتيم و به سمت قله رفتيم. خوشبختانه نروژ كشور بسيار امني هست و به راحتي مي‌شه وسايل رو ترك كرد. البته اين مساله در شهرهاي بزرگي مثل اسلو و برگن صادق نيست اما مناطق روستايي و كوهستاني كاملا امن هستند. در وصف امن بودن اين مناطق ذكر اين مثال، كه بايد زودتر توي گزارش مي‌گفتم اما يادم رفت، كفايت مي‌كنه كه جايي تابلويي ديديم كه قيمت ساعتي استفاده از موتور، تراكتور و ساير ماشين‌آلات كشاورزي نوشته شده بود و توضيح داده بود كه كليد رو از صندوق برداريد، از وسايل استفاده كنيد و بعد كليد رو به همراه اجاره‌ي استفاده توي صندوق بذاريد. ديدن اين تابلو هم دهن ما سه تا رو نيم متر باز نگه داشته بود!

يواش يواش از ارتفاع 800 متر كه گذشتيم جنگل جاي خودش رو به چشم اندازهاي وسيعي داد و انشعابات سوگنه‌فورد خودنمايي كردند. به قله كه رسيديم چشم انداز كامل شد:

كنار سنگ‌چين قله صندوقي بود كه دفتر و خودكاري داخلش بود و هر كس دوست داشت خاطره‌ي صعودش رو مي‌نوشت. خوندن خاطره‌ي آدم‌هاي مختلف كه از كشورهاي مختلف اومده‌ بودن جالب بود!

روي قله دورنماي زيبايي از قله‌هاي 2000 متري منطقه‌ي يوتونهايمن (Jotunheimen) مشخص شدن. البته ظاهرشون اصلا به 2000 متر بودن نمي خورد و ارتفاع بالاي 4000 متر برازنده‌اشون بود:دي

 

بعد از چرخيدن روي محوطه‌ي وسيع قله و ديدن چشم اندازهاي دور و نزديك به چادر برگشتيم. طبق معمول بايد چوب جمع مي‌كرديم كه آتيش راه بندازيم و غذا درست كنيم. گه‌گداري توريست‌هايي براي ديدن قله از كنارمون رد مي‌شدن كه با تاريك شدن هوا مسير كاملا خالي شد. اون شب هم كنار آتيش به حرف زدن سپري شد. يادمه بحث اون شب راجع به نحوه‌ي آشنا شدن دختر پسرها و خواستگاري و ازدواج توي بلاروس و ايران بود. سه تايي به مضحك بودن اين كه دو نفر از طريق خواستگاري با هم آشنا شن كلي خنديديم و اون دو تا گفتن اين روش حتي توي بلاروس هم به عصر دايناسورها بر مي‌گرده! اما من به زنده و فعال بودن دايناسورها در ايران معترف شدم و بسي نشاط رفت:دي

ادامه دارد… (بعديش قسمت آخره به سلامتي:دي)